اندر اخلاق نونگری …

دکتر مصباح الهدی باقری

بعضی قصه‌ها خیلی ساده‌اند…

ساعت 14، اینجا تهران است، صدای جمهوری اسلامی ایران. با سلام و احترام خدمت شنوندگان عزیر رادیو سراسری. به اخبار این ساعت توجه فرمائید. ابتدا خلاصه خبرها. جمهوری اسلامی ایران، قطعنامه 598 سازمان ملل مبنی بر اجرای آتش‌بس در جنگ با عراق را پذیرفت. به همین مناسبت، از سوی فرمانده کل قوا، حضرت امام خمینی پیامی صادر شده است که به محض آماده شدن، به اطلاع شنوندگان محترم خواهد رسید …

با این خبر، در روز دوشنبه 27 تیرماه 67 و سپس پیام تاریخی امام(ره) در پذیرش قطعنامه در روز چهارشنبه 29 تیرماه، جنگ تحمیلی 8 ساله و سنگین به انتهای خود نزدیک شد. سازمان ملل، ساعت شش و نیم صبح روز شنبه 29 مرداد ماه 67 را، زمان رسمی آتش بس اعلام کرد. در طول این یک ماه، ارتش عراق، خاصه منافقین به سرکردگی مسعود رجوی، جلاد ملعون، با انجام عملیات فروغ جاویدان سعی کردند آخرین تیرها و ضربات خود را برای اهداف نامشروع‌شان هزینه کنند که البته با پاسخ کوبنده و حضور سراسری بسیج مردمی در عملیات مرصاد مواجه شده و شکست سنگینی را متحمل شدند. بدین ترتیب جنگ ایران و عراق بعد از 95 ماه با برجای گذاشتن خسارت جانی و مالی فراوان برای هر دو طرف، به پایان رسید.

حالا، وارد سی‌امین سال پذیرش قطعنامه و تمام شدن جنگ تحمیلی، شده‌ایم. آنچه در این روزها و سال‌ها، بیشتر شاهد هستیم، نقل اختلافات، دعواها و تعارضات در جایجای موضوع دفاع مقدس هستیم و در کنار آن حواله‌کردن تقصیرات به سوی یکدیگر. هرکس هم به فراخور تخصص و علاقمندی‌اش، اذعان دارد جنگ را نمی‌توان بدون توجه به آن منظر خاص مورد علاقه‌اش، روایت و تحلیل درست کرد و در آتش “به میدان انداختن این اختلافات” می‌دمد.

اما، آیا همه جنگ، همین قصه‌های ناقص تاریخی، تحلیل‌های سیاسی، روایت‌های نظامی، آسیب‌شناسی‌های مدیریتی، برآورد‌های اقتصادی واحکام حقوقی است؟ قطعاً خیر. قصه جنگ چیزی وراء و فرای این نگاه‌هاست که تحلیل آن در آینه‌های مقعر و محدب اینگونه علوم، به سان جر و بحثهای کودکانه ای است که دنبال “همه خوبی‌هایش از آن من و هر چه بدی داره، از تو” می‌گردد.

تازه این روزها، ده‌ها و صدها کانال و رسانه تازه و بعضاً تازه به دوران رسیده هم آمده‌اند تا باصطلاح به زعم خود حقایق و پشت پرده‌های جنگ را روشن سازند و بانیان و باعثانش را رسوا نمایند. و البته  هرکدام برای اینکه بیشتر دیده و خوانده شوند، سعی می‌کنند که بر حوزه یا حوزه‌هایی بیشتر تمرکز کنند یا از منظری خاص جنگ را روایت کنند که در هر دو صورت نوعی چولگی در بیننده و مخاطب ایجاد می‌کنند و آنها را از حقیقت و جوهره اصلی جنگ دور می‌کنند.

اما راستی حقیقت جنگ تحمیلی چیست؟ جوهره این دفاع مقدس کجاست؟

جوهره این جنگ در عدد و رقم نیست. در فلان تصمیم بهمان فرمانده نیست. در عقب نشینی‌ها و پیشروی‌ها نیست. در هدف زدن‌ها و هدر رفتن‌ها نیست. در تک‌ها و پاتک‌ها نیست. در موشک‌ها و راکت‌ها نیست. در….

جوهره این دفاع مقدس آنجاست که هزاران هزار مرد و زن، پاک‌باخته و جان بر کف، بی هیچ زور و دیسیپلین نظامی فقط به فرمان امام حاضر خود و برای حراست از عزت خود جانانه جنگیدند و لحظه‌ای در این مسیر، تردید نکردند. هزاران نفر در قهقهه مستانه‌شان عند ربهم یرزقون شدند، هزاران نفر بی‌هیچ نشانه و اشاره‌ای جاوید آسمان‌ها شدند. هزاران نفر جانبازی کردند و حالا سال‌هاست که روزانه حظ شهادت را می‌برند. هزاران خانه همیشه نورانی شدند و هزاران مادر ام‌البنین و هزاران دختر، سکینه. هزاران کوچه وامدار اسم‌شان شد و هزاران مسجد ستاره‌باران عکس‌های‌شان.

جوهره این دفاع، ریشه دواندن و نشاندن نهال غیرت دینی، غیرت ملی و از همه مهمتر غیرت به ولی است. این امانتی است در دستان ما از داستان راستان غیورمردان نسل سلمان‌ها.

اینجاست که نباید با تاریخ و اقتصاد و حقوق و مدیریت و سیاست، این عزت خدایی را کم فروغ جلوه داد. قصه جنگ، این قدرها هم پیچیده نیست. قصه جنگ، پی‌رنگش، صدق و وفا است. قصه جنگ، ساده‌تر از این حرف‌هاست.

این قصه امروز در سوریه ادامه دارد. این قصه تمام شدنی نیست.

 

دکتر مصباح الهدی باقری

دکتر مصباح الهدی باقری

عضو هیات علمی گروه بازرگانی دانشکده مدیریت دانشگاه امام صادق (ع)

More Posts

نظری دهید