آموزه‌ها و آزموده‌های سیاست‌گذاری نوآوری در ایران

نوآفرین
نوشته شده توسط نوآفرین

از جمله نعمت‌های ما در میان بالاترین رده‌های راهبری نظام آن است که به علم و فناوری به عنوان یک کالای لوکس و تشریفاتی نگاه نمی‌کنند. برعکس، در میان سیاست‌گذاران رده پائین‌تر، یکی از چالش‌های ما آن است که علم و فناوری را محدود به محیط دانشگاهی می‌کنند و تنها سازمان‌هایی که برچسب علم و فناوری دارند را به عنوان مسئولین این عرصه در نظر می‌گیرند.

آن چه که در معاونت علمی به آن قائل بودیم و دنبال می‌کردیم این بود که وظیفه دولت تدوین سیاست‌های نوآوری کارآمد و مؤثر برای تحریک بازار است که نقش‌آفرینان عمده آن بخش‌های خصوصی هستند. معتقد بودیم که دولت به معنای واقعی باید جایگاه ستادی داشته باشد. به این معنی که دولت باید بنشیند و فکر کند و مسیر انجام کار توسط بخش خصوصی را تدوین کند (یکی از اشتباهات دولت مردان ما این است که هر وقت از اقتصاد مقاومتی و تولید و اشتغال سخن می‌گوییم، تنها روی منابع مالی دولت حساب می‌کنند در حالی که اگر دولت خود را ستادی بداند که باید چرخ تولید و اشتغال را از طریق بخش خصوصی به کار بیاندازد آن موقع برای پول جیب مردم هم برنامه خواهیم داشت. یعنی پول مردم را هم پول خود می‌داند که باید برای آن برنامه‌ریزی کرده و از آن در راستای تولید و اشتغال استفاده کند. امّا پیامد نگاه بسته این است که دولت همیشه خواهان ازدیاد بودجه است).

نگاه خطی به توسعه علم، فناوری و نوآوری، محدود دانستن بازیگران مؤثر در توسعه علم، فناوری و نوآوری، نبود نوآوری در سازمان‌های سیاست‌گذار بخش عمومی، محصور کردن نوآوری به نوآوری‌های دانش‌بنیان و بی‌توجهی به نوآوری‌های مبتنی بر تجربه و اجرای بد سیاست‌های خوب از جمله دیگر چالش‌های مهم ما در عرصه سیاست نوآوری هستند.

نوآفرین

نوآفرین

هسته مطالعات نوآوری و فناوری

More Posts

نظری دهید